HalteZ - Mijn zoektocht naar een “vernieuwd” touwtje uit de brievenbus.
Mijn zoektocht naar een “vernieuwd” touwtje uit de brievenbus
9 oktober 2017
Blog HalteZ - FEAR kent 2 mogelijke reacties
FEAR kent 2 mogelijke reacties
23 april 2018

Een waardevol wederzijds weerzien

Een waardevol wederzijds weerzien - HalteZ

Op een koude decemberavond mocht ik getuige zijn van een bijzondere ontmoeting. Twee mensen die elkaar lang niet hadden gezien. Maar veel in elkaars gedachten zijn geweest en gebleven. Hoewel ook dingen vergeten bleken te zijn. Of anders hadden ervaren. Diep van binnen opgesloten wellicht.

Ik mag een bijzondere jonge dame ondersteunen. Ik ken haar uit mijn tijd dat ik werkte in een jeugdzorgplus voorziening (gesloten jeugdzorg) en zij daar op een groep woonde. We hadden nu voor onze dagbesteding materiaal geschonken gekregen en deze gevers wilden we graag bedanken met het aanbieden van een zelfgebakken appeltaart. De avond bracht alleen zoveel meer ingrediënten dan welke alleen een appeltaart benodigd.

Een waardevol wederzijds weerzien - HalteZDe jongere ging bevlogen en met een duidelijke missie aan de slag om de appeltaart te bakken. Maar wat ze gaf, was zoveel meer. Het mogelijk maken van ruimte op haar dag, het plannen, voorbereidingen treffen thuis en het geven van tijd om bij een ontmoeting en overhandiging aanwezig te kunnen zijn.

Een hele bijzondere ontmoeting, want het betrof een weerzien met haar ex-mentor. Deze jongere denkt met gemengde gevoelens aan die tijd terug. Het was hard. Niet thuis kunnen zijn. Zo jong, onmacht voelend en vechtend om gezien te worden in een omgeving die onbekend is. En waarin het zo moeilijk was om in jaren perspectief te kunnen blijven zien.

Ze werd echt gezien en begrepen, maar werd niet altijd zo ervaren of gevoeld. Want hoe kan je je bijzonder voelen als je woont in een groep, met nog zoveel andere jongeren om je heen? En hoe moet je je gedragen als jong meisje, met ook nog overwegend meiden die echt een paar jaar ouder zijn? Dat rotgevoel en het niet begrepen voelen. En een stempel krijgen van moeilijk kind, is wat overwegend is overgebleven en een soort litteken op de ziel heeft gevormd.

Ik ben regelmatig verbaast over de veerkracht welke “onze” jongeren bezitten. Succeservaringen van nu en uitleg over toen helpen. Deze dame maakt kleine stapjes naar een mooie toekomst en hoe waardevol is het, dat wij met een omweg haar verleden opnieuw mogen verkennen. Onlangs hebben wij samen ook een andere collega bezocht welke wij beiden kennen uit de jeugdzorg plus setting. Het was vreemd en mooi voor deze jongedame om nu, na zoveel jaren te zien dat wij begeleiders ook gewone mensen zijn. Want ze weten het wel, maar ervaren het dan zo anders.

Nu dan deze ontmoeting….. 11 jaar geleden troffen zij elkaar. Jonge dame als 12 jarige. De dame welke nu binnen kwam keek verrast in de ogen van haar eerste mentor kindje . Nu volwassen en zoveel jaar later volgde een warme en alles omvattende knuffel. Hun 2 werelden kwamen opnieuw samen.

Terug in de tijd.

“Ik ben nooit geknuffeld en heb dit zo gemist” Kwetsbaar om te horen dat dit waarschijnlijk de ervaring is geweest. Want ineens hoorde ze dat de begeleiders zo begaan met haar waren. Er zelfs vaste “knuffel” momenten in het leven werden geroepen voor haar omdat ze zo enorm aanhankelijk was. Dat het niet goed werkbaar was maar er wel graag gehoor werd gegeven aan de behoefte van dit oh zo jonge meisje.

Hard is het om de momenten van afzondering te horen en de beleving daarvan. Achter nog een extra deur opgesloten worden. Maar waar ze de dilemma’s die de begeleiders daarbij voelden toen ook logischerwijs niet zagen.

Het duidelijk aanwezige oppositionele gedrag, de zorgen daarover, maar vooral ook de erkenning van de redenen die daaraan ten grondslag lagen, worden geduid. Er was juist zoveel begrip ook. En hoewel niet altijd voelbaar, dat vooral. De drijfveer voor begeleiders in dit werk.

Ontroerd zegt de voormalig begeleidster hoe blij zij is dat zij haar jongere weer mag ontmoeten. Zij heeft zich zoveel zorgen gemaakt, en nu mag ze zien en horen hoe goed het met haar gaat. In leeftijd gedubbeld, en hoe. Hoe duidelijk ze dingen kan benoemen nu en kan bevragen en beschouwen. Het maakt deze mentor trots. En het doet haar veel.

Onze jongedame kijkt naar ons begeleiders. Wij zijn veranderd in haar ogen. Van koude begeleiders die alleen maar eisen lijken te stellen aan gedrag en welke het leven soms zo moeilijk maken voor jongeren. Naar nu begeleiders welke daadwerkelijk hun best doen en binnen de kaders die ze hadden zich enorm ingezet hebben voor haar. Ze benoemt dat zij zich inmiddels ook beseft dat zij niet weet hoe het haar vergaan zou zijn als zij deze plek niet had gehad. Altijd denkend dat ze haar een “rotkind” vonden, hoort ze nu graag de begripvolle en warme belevingen aan. Het was niet allemaal haar schuld! Vooral heel belangrijk: zij beseft dat er begrip was.

In die zin is de ontmoeting ook helend. Mijn lieve oud-collega en ik stonden met natte ogen. En dat mocht. Nadat zij 3 keer een poging hadden gedaan tot afscheid nemen en uiteindelijk beloofden elkaar nog eens te spreken, zit ik nu thuis en beleef het moment nogmaals. Met een blij hoofd en een warm hart.

Waardevol hoe wij in vertrouwen samen sterker durven zijn. De kracht van de omweg op verschillende wijzen kunnen laten ervaren. Het deurtje gaat steeds verder open naar de wereld die op haar wacht en voor haar open ligt.

Op naar de reis door 2018!
Warme groet, Saskia

Saskia HalteZ